Συνεχίζονται με επιτυχία οι 9ες Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας
Παρατεταμένο χειροκρότημα για την ιδιαίτερη μουσική παράσταση "Trei:One's for sorrow, two's for joy", με τις τρεις καλλιτέχνιδες Gizem Simsek, Mara Miribung, Abelia Nordmann από τη Βασιλεία της Ελβετίας να "προσγειώνονται" στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, τραγουδώντας και ερμηνεύοντας παραδοσιακά τραγούδια από 13 διαφορετικές χώρες, μοιρολόγια, νανουρίσματα, τραγούδια της χαράς αλλά και δράματα. Θρήνος, πόνος, αλλά και η χαρά που αποτυπώνεται στα λαϊκά και τα παραδοσιακά τραγούδια αποδόθηκε στο έπακρο από τις τρεις καλλιτέχνιδες.
Εκπληκτικές οι ερμηνείες τους σε μια ιδανική συγχορδία. Εμφανίστηκαν και ερμήνευσαν ξυπόλητες, ως νύμφες των νερών και του βουνού, ως οι 3 Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος) της αρχαίας Ελλάδας, ως ξωτικά, ως μάγισσες, ως Σίβυλλες, μάντισσες της αρχαιότητας, αποδίδοντας αριστοτεχνικά κάθε ένα από τα 19 μουσικά κομμάτια, που διατρέχουν ανά τους αιώνες την μουσική παράδοση κάθε χώρας. Σε άψογη εκτέλεση, με μια μυστηριακή ατμόσφαιρα σχεδόν εξωπραγματική ερμηνεύτηκαν τραγούδια από Ελλάδα, Βρετανία, Ιρλανδία, Βουλγαρία, Τουρκία, αλλά και από Αμερική, την Αρμενία, Γεωργία.
Μια πραγματική μυσταγωγία, μια τελετουργία με κοινό παρονομαστή τη γυναικεία υπόσταση και τα προσωπικά βιώματα της γέννησης, της πορείας στη ζωή, και του θανάτου. Με τις μελωδικές τους φωνές ταξίδεψαν το κοινό σε άλλες εποχές και άλλες χώρες. 19 μουσικά κομμάτια με επίκεντρο τη γέννηση, τη ζωή, το θάνατο, τις χαρές και τις λύπες, σε 13 διαφορετικές γλώσσες, καθήλωσαν το κοινό που παρακολούθησε με θρησκευτική προσήλωση τη μουσική παράσταση, επιβραβεύοντας στο τέλος με παρατεταμένο χειροκρότημα.
Μεταξύ των τραγουδιών, ως" διάλειμμα" προβληματισμού και φιλοσοφίας παρεμβαλλόταν ηχητικά η αφήγηση των ιστοριών και εμπειριών γυναικών. Μητέρες μιλούσαν για το πώς βίωσαν τον τοκετό, το υπέρτατο γεγονός στη ζωή μιάς γυναίκας, μαίες αφηγούνταν την εμπειρία τους από τη δική τους οπτική, γυναίκες που έχουν αναλάβει την ανακουφιστική φροντίδα ασθενών κατέθεσαν τη δική τους εμπειρία, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, για το πως βίωσαν τις τελευταίες στιγμές των ασθενών τους ή ηλικιωμένων συγγενών λίγο πριν τον θάνατο.
Συγκλονιστικές σύντομες αφηγήσεις με προσωπικά βιώματα ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της μουσικής παράστασης, συνοδεύοντας τα τραγούδια, τα μοιρολόγια, τα νανουρίσματα, τα γκόσπελ, με την ανάλογη αφήγηση. Η ζωή δεν έχει γραμμική εξέλιξη αλλά κάνει κύκλο, μάς "έδειξαν" οι τρεις ταλαντούχες μουσικοί, ξεκινώντας από το ίδιο παραδοσιακό τραγούδι "Οne's for sorrow, two's for joy" και ολοκληρώνοντας την παράσταση με το ίδιο τραγούδι, υμνώντας τη γέννηση, τη ζωή, τον έρωτα, θρηνώντας το θάνατο.
Μια μουσική παράσταση που κύλησε σαν το νερό, και παρά το γεγονός ότι τα τραγούδια που ερμηνεύτηκαν ήταν ξενόγλωσσα είχαν πολλά κοινά στοιχεία με τα ελληνικά δημοτικά τραγούδια, άλλα με τα μανιάτικα μοιρολόγια, αλλά και με ύμνους εκκλησιαστικούς. Μια αδιόρατη κλωστή συνδέει ανά τους αιώνες τα τραγούδια της ανθρωπότητας, μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων, του πόνου, του θρήνου, της χαράς, της απώλειας, της δημιουργίας, μέσα από την αγάπη, την αλληλεγγύη, τη φροντίδα. Μια μουσική παράσταση που μας δίδαξε ότι οι ανθρώπινες εμπειρίες που καταγράφονται στο συλλογικό ασυνείδητο και εκφράζονται μέσα από τη μουσική, δεν χρειάζονται μετάφραση. Κοινός ο θρήνος, κοινή η χαρά, ο έρωτας, η αγάπη, η γέννηση, ο θάνατος. Θερμό το χειροκρότημα των θεατών στο τέλος, με τις καλλιτέχνιδες να αφιερώνουν ένα τραγούδι στα παιδιά της Γάζας, που υποφέρουν, που σκοτώνονται, στα θύματα αυτού του πολέμου, καταδικάζοντας τη γενοκτονία που τελείται εκεί αυτή τη στιγμή.
Μαίρη Περδικέα
φωτό: Στυλιανός Παπαρδέλας
