Για 10η συνεχόμενη χρονιά, οι απόγονοι των Μικρασιατών της Καλαμάτας άφησαν στη θάλασσα φωτεινά χάρτινα καραβάκια με τα ονόματα των προγόνων τους, σε μια συγκινητική τελετή μνήμης με Τρισάγιο, τραγούδια και το καθιερωμένο «προσκλητήριο των νεκρών».
Με αναμμένα φαναράκια, φακούς, χάρτινα καραβάκια και το συγκινητικό «προσκλητήριο των νεκρών», οι Μικρασιάτες της Καλαμάτας τίμησαν το βράδυ της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου 2026 τη μνήμη των προγόνων τους, 104 χρόνια μετά τον ξεριζωμό και τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Η καθιερωμένη εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε για 10η συνεχόμενη χρονιά στο «Χιλιόμετρο» του λιμενοβραχίονα Καλαμάτας, σε μια λιτή αλλά ιδιαίτερα φορτισμένη τελετή, που κάθε χρόνο φέρνει στο προσκήνιο τις ιστορίες των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες.
Μέλη και φίλοι του Συλλόγου Μικρασιατών συγκεντρώθηκαν στον λιμενοβραχίονα κρατώντας μικρά χάρτινα καραβάκια και κεράκια. Στα καραβάκια είχαν γραφτεί τα ονόματα προγόνων που χάθηκαν ή ξεριζώθηκαν κατά τη διάρκεια των δραματικών γεγονότων της εποχής, μετατρέποντας τη θάλασσα σε έναν συμβολικό δρόμο μνήμης που συνδέει το σήμερα με τις αλησμόνητες πατρίδες.
Η πομπή κινήθηκε προς το σημείο της τελετής, ενώ η χορωδία των Μικρασιατών έδωσε έναν ξεχωριστό τόνο στη βραδιά, αποδίδοντας τραγούδια που κουβαλούν μέσα τους τη νοσταλγία, τον πόνο αλλά και την πολιτιστική κληρονομιά των Μικρασιατών. Την συνόδεψαν μικρά καραβάκια δια θαλάσσης με αναμμένα τα φώτα τους, δίνοντας έναν ιδιαίτερο τόνο.
Ακολούθησε το Τρισάγιο για τις ψυχές των προγόνων, το οποίο τέλεσε ο Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Σαραντόπουλος, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και περισυλλογής.
Και στη συνέχεια ήρθε η στιγμή που αποτελεί κάθε χρόνο την καρδιά της εκδήλωσης. Το «προσκλητήριο των νεκρών». Ένα προς ένα, τα ονόματα των προγόνων ακούστηκαν δυνατά, ενώ τα χάρτινα καραβάκια με τα αναμμένα φαναράκια αφέθηκαν συμβολικά στη θάλασσα.
Μικρές φωτεινές κουκκίδες πάνω στο σκοτεινό νερό, με κάθε καραβάκι να μεταφέρει ένα όνομα, μια οικογενειακή ιστορία και μια μνήμη που δεν έσβησε ποτέ.
Η εικόνα ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, καθώς η θάλασσα έγινε για ακόμη μία φορά το σημείο συνάντησης της μνήμης με το παρόν. Οι απόγονοι των Μικρασιατών κράτησαν ζωντανή τη μνήμη εκείνων που έφυγαν από τις πατρογονικές τους εστίες, μεταφέροντας στις νεότερες γενιές όχι μόνο την ιστορική γνώση, αλλά και το προσωπικό χρέος τιμής απέναντι στους ανθρώπους που προηγήθηκαν.
104 χρόνια μετά τον ξεριζωμό, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Και στον λιμενοβραχίονα της Καλαμάτας, τα καραβάκια που ταξίδεψαν συμβολικά στη θάλασσα έγιναν για ακόμη μία χρονιά ένα μήνυμα πως οι άνθρωποι μπορεί να χάνονται, οι πατρίδες να αλλάζουν και οι γενιές να περνούν, όμως όσο τα ονόματα προφέρονται και οι ιστορίες τους θυμούνται, κανείς δεν ξεχνιέται.
