Κουτσούλης: "Χρειάστηκαν δεκαετίες για να διαχειριστούμε την κρίση των σεισμών"
Την εμπειρία του από τους σεισμούς του 1986 κατέθεσε το βράδυ του Σαββάτου στην επετειακή-επιστημονική εκδήλωση του Δήμου Καλαμάτας για τα 40 χρόνια από τον φονικό σεισμό, ο πρώην Δήμαρχος Καλαμάτας, Γιώργος Κουτσούλης.
"Ήμασταν τρεις φίλοι: Μπένος, Μαλαπάνης και Κουτσούλης. Και οι τρεις γίναμε Δήμαρχοι της Καλαμάτας. Ο καθένας με τα δικά του βάσανα, με τις δικές του αγωνίες, με έναν κοινό παρονομαστή: Την αγάπη μας για την πόλη", δήλωσε χαρακτηριστικά, ξεκινώντας την παρέμβασή του. Όπως συμπλήρωσε "ο σεισμός δεν τελείωσε τον πρώτο χρόνο, ή σε δύο χρόνια, χρειάστηκαν δεκαετίες για να διαχειριστούμε την κρίση των σεισμών και να μπορέσει η πόλη να αποκτήσει το βάδισμά της", αναφερόμενος και στην πολύτιμη συμβολή και των αείμνηστων Δημάρχων Χρήστου Μαλαπάνη και Παναγή Κουμάντου. Μάλιστα αναφέρθηκε και στην "τελευταία επούλωση" όπως είπε των σεισμών που ήταν η στερέωση του Κάστρου της Καλαμάτας. "Το Κάστρο θα έπεφτε!", είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας ότι συνέβαλε ως υφυπουργός τότε Πολιτισμού ο Πέτρος Τατούλης με τη συνεισφορά και του Γιάννη Λαμπρόπουλου, για τον οποίο είπε ότι πάντα ήταν παρών στα προβλήματα της πόλης.
"Εκεί που η πόλη γιόρταζε στο Λιμάνι της....βουητό, σκόνη, κραυγές, σκοτάδι!"
"Οι σαραντάρηδες δεν έχουν πάρει οσμή από το τι συνέβη στην πόλη", δήλωσε χαρακτηριστικά αναφερόμενος στις 4 δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει από τότε, ώστε η γενιά που γεννήθηκε μετά το σεισμό δεν έζησε τα γεγονότα αυτά της πόλης. Ακολούθησε δραματική αφήγηση από τις πρώτες στιγμές και ώρες του σεισμού, πώς ανατράπηκε απότομα και ξαφνικά η ηρεμία και η ανεμελιά των πολιτών: "Εκεί που η πόλη γιόρταζε στο Λιμάνι της τη σύνδεση με την Κρήτη, εκεί που ο κόσμος έκανε τις βόλτες του...σε μια στιγμή βουητό, σκόνη, σκοτάδι, κραυγές, κλάματα, αγωνίες... δεν θέλω να τα ξαναθυμάμε..",δήλωσε χαρακτηριστικά.
"Σήμερα τιμάμε τον λαό της Καλαμάτας, τον υπέροχο, που από την πρώτη στιγμή πήρε την τύχη της πόλης στα χέρια του"
"Σήμερα τιμάμε τους νεκρούς, τους εθελοντές που έτρεξαν από παντού και προσέφεραν χείρα βοηθείας. Σήμερα τιμάμε τον λαό της Καλαμάτας τον υπέροχο, που από την πρώτη στιγμή πήρε την τύχη της πόλης του στα χέρια το. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω και τον Γιώργο τον Γεννηματά που ως υπουργός Υγείας και Πρόνοιας τότε, έκανε τα πάντα να βοηθήσει τον Σταύρο τον Μπένο και τη Δημοτική Αρχή. Δυο ώρες μετά τον σεισμό στην πόλη ήρθαν όλα τα ασθενοφόρα από τους όμορους Νομούς...Ήταν ένας καταιγισμός από προσφορά αγάπης και βοήθειας". Τα εύσημα επέδωσε και πάλι στον λαό της Καλαμάτας, αναφερόμενος στα λεγόμενα του Γάλλου επικεφαλής της ομάδας διάσωσης που δήλωσε τότε ότι "οι κάτοικοι της Καλαμάτας έχουν τεράστια αποθέματα δημιουργίας και θα ξαναφτιάξουν την πόλη τους".."Ο Μπένος τράβηξε πολλά βάσανα στην αρχή", δήλωσε χαρακτηριστικά αναφερόμενος στον πρώην Δήμαρχο που σήκωσε στους ώμους του μαζί με την ομάδα του όλο το βάρος του σεισμού για να μπορέσει η πόλη να επανακάμψει και να ανασυνταχθεί.
"Αλλά μην ξεχνάτε ότι ο Σταύρος Μπένος ήταν τυχερός για ένα πράγμα: Είχε το καλύτερο Δημοτικό Συμβούλιο που υπήρξε ποτέ. Όλοι οι νέοι, όλοι οι άνθρωποι που αγαπούσαν την πόλη, όλοι μετά τη Χούντα που ήθελαν να προσφέρουν είχαν γίνει δημοτικοί σύμβουλοι"
"Ήταν τυχερός σε αυτό. Εμείς οι άλλοι, ο Παναγής, ο Χρήστος Μαλαπάνης, και εγώ, είχαμε τις δυσκολίες μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι όταν παρέλαβα την πόλη με 40.000 τόνους σκουπίδια στη μέση, χωρίς να έχω ένα χώρο να τα βάλω. Κάθε Δήμαρχος βάζει το στίγμα του με γνώμονα την αγάπη για την πόλη", δήλωσε χαρακτηριστικά.
"Ζούμε στην πιο σεισμόπληκτη περιοχή της χώρας. Οι σεισμοί είναι κάτι σύνηθες", δήλωσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του κάνοντας μια αναδρομή ιστορική στους σεισμούς της Μεσσηνίας. Μάλιστα, αναφέρθηκε σε ακόμα μια εμπειρία σεισμού που είχε τον Οκτώβριο του 1947, παιδάκι τότε 6 χρονών στην πρώτη Δημοτικού, με το σεισμό εντάσεως 7 Ρίχτερ στην Καλαμάτα, που παρά το γεγονός ότι δεν προκάλεσε ζημιές γιατί ήταν υποθαλάσσιος και σε μεγάλο βάθος, ωστόσο οι κάτοικοι της περιοχής κοιμήθηκαν το βράδυ στην πλατεία Υπαπαντής, όπως θυμάται ο ίδιος. Ενώ όπως είπε, στον σεισμό του 1986 μαζί με τον Σταύρο Μπένο γύριζαν με το αυτοκίνητο και ειδοποιούσαν τον κόσμο να προσέχει, για να πάρει κουράγιο. "Δεν υπήρχε άνθρωπος τότε που δεν δούλευε για την πόλη. Όλοι ήθελαν να προσφέρουν", δήλωσε χαρακτηριστικά.
"Καλαμάτα η πόλη του Πολιτισμού-Όλα αυτά ήταν εργαλεία να μην πάθει ο κόσμος κατάθλιψη"
Ο πρώην Δήμαρχος αναφέρθηκε στη "μεγάλη τομή" που συνέβη τότε για την πόλη, "τότε που τα σπλάχνα της ήταν χυμένα στο δρόμο", όπως είπε χαρακτηριστικά, ελήφθη η απόφαση να εστιάσουν στις πνευματικές ανάγκες των πολιτών, "είπαν οι πνευματικές ανάγκες είναι εξίσου σημαντικές με τις υλικές. Και έτσι βγήκε η πλατφόρμα η Καλαμάτα η πόλη του Πολιτισμού". Όπως εξήγησε τα παιδιά του σεισμού έβρισκαν ενασχόληση με κεραμική, ζωγραφική, με τις τέχνες είτε σε λυόμενα, είτε στο υπόσκαφο τμήμα του Πάρκου Σιδηροδρόμων. "Ο κόσμος είχε συναυλίες. Όλα αυτά ήταν εργαλεία να μην πάθει κατάθλιψη και χάσουμε τα παιδιά μας".
"Ήταν δύσκολα χρόνια...κάθε Δήμαρχος περνάει τις δυσκολίες του. Δεν κάνει τίποτα μοναχός του", εξηγώντας ότι πίσω από τον εκάστοτε Δήμαρχο υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που τον υποστηρίζει. Μάλιστα αναφέρθηκε ονομαστικά στους δικούς του ανθρώπους, Γιάννη Παπαδόπουλο, Περικλή Τενέντε, Βασίλη Τζαμουράνη, Παναγιώτα Κουράκλη, στελέχη από τότε στο Δήμο Καλαμάτας. "Όλα αυτά γίνανε γιατί αγαπάγαμε την πόλη μας", δήλωσε χαρακτηριστικά, κλείνοντας την ομιλία του με λόγια του πρώην Δημάρχου Χρήστου Μαλαπάνη, τον οποίο χαρακτήρισε "αδελφό" και φίλο, ενθυμούμενος ότι στα πρώτα 10 χρόνια από την επέτειο των σεισμών θέλησε να κάνει μια εκδήλωση για την πόλη, που τελικά δεν έγινε γιατί, όπως είπε, είχε εσωτερική αντιπολίτευση και τον εμπόδισαν.
