Χαρίτσης από την Ολομέλεια της Βουλής: «Το σημερινό νομοσχέδιο πρέπει να καταργηθεί από την επόμενη κυβέρνηση. Το νερό θα παραμείνει δημόσιο κοινωνικό αγαθό - Οι οικισμοί που ερημώνουν δεν χρειάζονται ιδιωτική πολεοδόμηση, χρειάζονται δημόσιες πολιτικές για βιώσιμη κατοίκηση»
Με το τραγικό γεγονός του θανάτου τριών πυροσβεστών ξεκίνησε τη σημερινή ομιλία του στη Βουλή ο Βουλευτής Μεσσηνίας και πρώην Υπουργός, Αλέξης Χαρίτσης, εκφράζοντας τη βαθιά του θλίψη για την απώλειά τους.
Αναφερόμενος στη στάση της κυβέρνησης, τόνισε: «Απέναντι σε αυτό το τραγικό γεγονός, οφείλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς. Οι πυροσβέστες δεν είναι ήρωες μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, όταν η κυβέρνηση τους συγχαίρει για τη δουλειά τους ή εκφράζει τη θλίψη της για τον χαμό τους. Είναι εργαζόμενοι που όλον τον χρόνο ζητούν ενίσχυση του Σώματος, μόνιμες προσλήψεις, σύγχρονο εξοπλισμό, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μια σοβαρή πολιτική πρόληψης. Κι αυτή είναι η ευθύνη της κυβέρνησης. Όχι να τους στέλνει τα ΜΑΤ».
Περνώντας στο νομοσχέδιο για την επέκταση των αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, ο Αλ. Χαρίτσης υποστήριξε ότι η κυβέρνηση νομοθετεί «μια νέα σχέση του κράτους με τα δημόσια αγαθά. Το νερό. Τη γη. Τον χώρο. Όχι ως κοινά αγαθά. Αλλά ως εμπορεύσιμους πόρους», ακολουθώντας το «γνωστό μοτίβο» να επικαλείται πρώτα μια κρίση και στη συνέχεια να αλλάζει τους κανόνες.
Για τις διατάξεις που αφορούν το νερό επισήμανε ότι «μεταφέρετε δίκτυα, υποδομές, περιουσία και τιμολόγηση μακριά από τον τοπικό και δημοτικό έλεγχο, μετατρέποντας ένα δημόσιο αγαθό σε αντικείμενο εταιρικής διαχείρισης», ενώ κατήγγειλε την απουσία διαλόγου με την αυτοδιοίκηση: «Είναι δυνατόν να αποκλείετε από την ακρόαση φορέων την Ένωση των ΔΕΥΑ και την ΚΕΔΕ; Είναι δυνατόν να ψηφίζεται λίγες μέρες πριν ο Κώδικας Αυτοδιοίκησης και να προβλέπει οικειοθελείς συγχωνεύσεις ΔΕΥΑ και σήμερα να τις επιβάλλετε;».
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σημειώνοντας: «Όσο για τη συνταγματικότητα και την αυτοτέλεια των ΟΤΑ, τι να πει μια κυβέρνηση που παραβιάζει το Σύνταγμα κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση».
Για το δεύτερο μέρος του νομοσχεδίου, που αφορά τους φθίνοντες οικισμούς, έκανε λόγο για «ένα ακόμη ειδικό πολεοδομικό εργαλείο» και υποστήριξε ότι «το μοτίβο είναι σταθερό: μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας, περισσότερες εξαιρέσεις, λιγότερος δημοκρατικός έλεγχος», υπενθυμίζοντας ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει επανειλημμένα θέσει σαφή όρια τόσο για τον δημόσιο έλεγχο του νερού όσο και για την εκτός σχεδίου δόμηση.
«Μας λέτε ότι δεν ιδιωτικοποιείτε σήμερα το νερό. H συγκέντρωση της διαχείρισης του νερού σε δύο εισηγμένες ανώνυμες εταιρείες όμως δεν είναι ουδέτερη. Ούτε πολιτικά ούτε οργανωτικά. Η ιδιωτικοποίηση ξεκινά με την αλλαγή των κανόνων με τους οποίους οργανώνεται και ελέγχεται ένα δημόσιο αγαθό», τόνισε.
Αναφερόμενος στους φθίνοντες οικισμούς, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν σχεδιάζει για τους κατοίκους της υπαίθρου αλλά για την αγορά ακινήτων: «Μέχρι σήμερα ο χωρικός σχεδιασμός είχε ως σημείο αναφοράς τον κάτοικο. Εσείς αλλάζετε αυτό το υποκείμενο. Σχεδιάζετε για τον επενδυτή. Για το fund. Όχι για εκείνον που χτίζει μια κοινότητα». Παράλληλα, έκανε λόγο για μια στρατηγική συγκέντρωσης γης από επενδυτικά σχήματα, υπογραμμίζοντας ότι «η ουσία της κερδοσκοπίας στη γη είναι η υπεραξία όχι από παραγωγή, αλλά από μια πολεοδομική απόφαση».
Ο Αλ. Χαρίτσης επισήμανε ακόμη ότι η αξία ενός τόπου προκύπτει από το συλλογικό άυλο κεφάλαιο –την ιστορία, το τοπίο, την αρχιτεκτονική και την ταυτότητά του–, ενώ η υπεραξία που δημιουργείται ιδιωτικοποιείται αντί να επιστρέφει στην τοπική κοινωνία.
«Ορισμένα αγαθά δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι κοινά. Και το κράτος έχει ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο να τα προστατεύει»
Κλείνοντας, αντιπαρέβαλε το παράδειγμα της δημόσιας Τράπεζας Γης της Γαλικίας με την κυβερνητική πολιτική, σημειώνοντας ότι «εσείς ξεκινάτε από το πώς θα επεκταθεί η αγορά της Golden Visa και της δεύτερης κατοικίας».
Τέλος, υπογράμμισε ότι το νομοθετικό πλαίσιο πρέπει να ανατραπεί από την επόμενη κυβέρνηση:
«Το νερό θα παραμείνει δημόσιο κοινωνικό αγαθό. Οι φθίνοντες οικισμοί δεν χρειάζονται ιδιωτική πολεοδόμηση. Χρειάζονται δημόσιες πολιτικές για τη βιώσιμη κατοίκηση, ώστε οι άνθρωποι της υπαίθρου να μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους»
