“Ζήτημα ζωής και αγώνας αξιοπρέπειας-Οι αγρότες της Μεσσηνίας δεν ζήτησαν πολυτέλειες· ζήτησαν δικαιοσύνη-Και γι’ αυτό, ακόμα και μέσα στη βροχή, δεν κάνουν πίσω”
“Οι αγρότες της Μεσσηνίας δεν βγήκαν στον δρόμο για να ακουστούν απλώς· βγήκαν γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Μέσα στη βροχή, με τον ουρανό βαρύ και το κρύο να διαπερνά τα κόκαλα, άφησαν πίσω τους τις γιορτές, τα οικογενειακά τραπέζια, τους καναπέδες και τη ζεστασιά του σπιτιού. Άφησαν για λίγο όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα, για να υπερασπιστούν όσα για εκείνους είναι ζήτημα ζωής.
Στέκονται εκεί, βρεγμένοι αλλά όρθιοι, κουρασμένοι αλλά αποφασισμένοι.
“Άνθρωποι της γης, που ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις από το σκοτάδι ως το σκοτάδι, να παλεύεις με τον καιρό, τις τιμές, την αβεβαιότητα”
Η βροχή δεν τους λύγισε ποτέ· την έχουν μάθει όπως έμαθαν και τη σιωπή, την αδιαφορία, τις υποσχέσεις που ξεθωριάζουν.
Κάθε τους παρουσία στον δρόμο είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας. Ένας αγώνας όχι μόνο για το σήμερα, αλλά για το αύριο των χωραφιών τους, των παιδιών τους, ενός τόπου που ζει και αναπνέει από τον ιδρώτα τους. Οι αγρότες της Μεσσηνίας δεν ζήτησαν πολυτέλειες· ζήτησαν δικαιοσύνη. Και γι’ αυτό, ακόμα και μέσα στη βροχή, δεν κάνουν πίσω.
